Γινόμαστε δυνατοί από αυτά που ξεπερνάμε

Οι εξετάσεις πέρασαν και με άφησαν πίσω ικανοποιημένη, να νιώθω ότι τελικά μπορούσα περισσότερα απ' όσα νόμιζα. Όλα δείχνουν ότι το φυσικό δεν το χάνω, ότι έβγαλα πάνω από 15.000 μόρια. Αναμένουμε τα αποτελέσματα! :/

Ποτέ μην φοβάσαι τις σκιές.
Σημαίνουν απλώς ότι κάποιο φως
λάμπει εκεί κοντά.

Έτσι δεν είναι; Σίγουρα!
Κάθε χτύπημα, κάθε δάκρυ, κάθε πόνος -και ο πιο μικρός ακόμα- σε κάνει σοφότερο. Προσθέτει μια σταγόνα κάθε φορά στον ωκεανό των εμπειριών. Αυτή τη στιγμή που γράφω νιώθω πιο κουρασμένη από ποτέ, πιο διαλυμένη από κάθε άλλη φορά. Όμως η επόμενη μέρα κανείς δεν ξέρει πως θα είναι. Ίσως όλα φύγουν. Ίσως σταθώ ξανά όρθια! :)

Πόσοι άραγε να διαβάζουν αυτό το blog? Πόσοι άραγε με καταλαβαίνουν έστω και λίγο; Πόσοι άραγε με περνάνε για τρελή; Υπάρχει κανείς εκεί έξω που να με νιώθει;
Τέλος πάντων.

Αύριο ξεκινάω απ' την αρχή. Ξεκινάω πάλι περπάτημα πρωί πρωί, όπως τότε, έτσι μπορώ να τα βάζω όλα σε μια σειρά. Αύριο το βράδυ θα βγω έξω με παρέα μετά από ένα χρόνο. Το έχω αποφασίσει, η ζωή μου θα μπει πάλι σε μια σειρά.

Πράξεις και δύναμη

Δεν έχω εμπιστοσύνη στις λέξεις. Οι λέξεις είναι ψευδαισθήσεις. Ξεγελάνε τον κόσμο, ιδιαίτερα τους νέους, και θολώνουν το μυαλό. Κατά την άποψή μου, οι άνθρωποι θα πρέπει να κρίνονται μόνο απ τις πράξεις τους.

Μορίς Φαρχί, "Όποιος γυρίζει δεν έφυγε ποτέ".

Ίσως απ' τα πιο σωστά κείμενα που έχω διαβάσει. Οι λέξεις ανέκαθεν δεν σήμαιναν πολλά για μένα. Μέσα από τις πράξεις, μια αγκαλιά, ένα βλέμμα, ένα άτομο μπορεί αν ξεχωρίσει ανάμεσα στους άλλους.

Για τις πράξεις μου ίσως κάποιοι να με έκριναν σκληρά, ίσως να έχασα πολλά -τα περισσότερα , ίσως ακόμα κι εγώ να μην μπορέσω να με συγχωρήσω. Όμως οι πράξεις μας σίγουρα μας κάνουν πιο δυνατούς. Κερδισμένος δεν είναι αυτός που δεν κάνει τίποτα, κερδισμένος είναι αυτός που κάθε φορά που πέφτει μπορεί να συνεχίσει να σηκώνεται.

Δεν ξέρω αν έχω καταφέρει να σηκωθώ, ξέρω όμως ότι άντεξα! Ακόμα αναπνέω. Μπορεί να έπεσα αμέτρητες φορές, μπορεί σε κάθε πτώση να έχανα μεγάλα κομμάτια από τον εαυτό μου, μπορεί να μην καταφέρω ποτέ να τα ξαναβρώ, μπορεί τα σπασμένα να μην ξανά κολλήσουν ποτέ, όμως είμαι εδώ! Ανάμεσά σας :Ρ Μπορώ ακόμα να αναπνέω, να αισθάνομαι, να γελάω, να φοβάμαι, να κλαίω.

Είναι δύσκολο όλο αυτό, όμως ή θα αντέξω μέχρι το τέλος ή όχι. Ή θα το κάνω το μεγάλο βήμα για να βγω στον ήλιο, ή θα παραμείνω σε αυτήν την ζωή που έχει μόνο σήμερα, το αύριο είναι θολό, ανύπαρκτο. Είναι τόσο δελεαστικό το σκοτάδι! Τόσο βολικό! Μπορείς να κρύβεσαι μέσα στις σκιές από τα πάντα, ακόμα και από τον εαυτό σου. Όμως φτάνει πια! Θέλω να ξανακοιτάξω τον ήλιο κατάματα και μόνο αυτός να μπορεί πλέον να με κρίνει.

"Ίσως να μην αντέχω πιά στο τίποτα κρυμμένος"

Οι εξετάσεις φτάνουν στο τέλος τους και έρχεται ένα ακόμη καλοκαίρι. Τίποτα όμως δεν είναι ίδιο! Το σχολείο τελειώνει, ένας νέος δρόμος ανοίγεται μπροστά... Η περίοδος άγχους φτάνει στο τέλος της, το διάβασμα σταματάει και τα βιβλία φορτωμένα με τύπους και θεωρίες μπαίνουν σε κούτες για να ξανά απλωθούν σε άλλη βιβλιοθήκη, καινούρια...
Όλα όμορφα!

Τώρα εγώ όμως γιατί νιώθω τόσο άδεια; Γιατί φοβάμαι; Φοβάμαι τις μέρες που έρχονται. Έφτασε η ώρα που θα πρέπει να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου, να βρεθώ μπροστά σε όλα αυτά που σιγά σιγά, μέρα με τη μέρα, τοποθετούσα τόσο πίσω μέχρι να ξεθωριάσουν. Όμως δεν μπορώ να κρύβομαι πια, δεν πάει άλλο! Ήρθε η ώρα για την μεγάλη αναμέτρηση :Ρ
Και φοβάμαι γαμώτο... Φοβάμαι...

Και να φανταστείς νόμιζα ότι μπορώ να αντιμετωπίσω κάθε δυσκολία. Και τώρα φοβάμαι να βρεθώ μόνη μου με τις αναμνήσεις μου, μόνη με τις σκέψεις μου. Αυτές που τόσο κακό μου έχουν κάνει. Αυτές που με δείχνουν με το δάχτυλο. Αυτές που έχουν πλέον τον έλεγχο.
Έφτασε η ώρα, το ρολόι έχει από καιρό σταματήσει και για να ξανά ξεκινήσει πάλι την πορεία του, για να αρχίσω πάλι να ζω, πρέπει να τα αντιμετωπίσω όλα. Όλα...



-Μόνο κάποιος που το περνάει αυτό μπορεί να με καταλάβει. Για τους άλλους μοιάζει με ένα ακόμα παραλήρημα. Στους τελευταίους ένα πράγμα εύχομαι, να μην με καταλάβετε ποτέ. Γιατί πονάει... Πονάει πολύ-

Μαύρα σύννεφα...

Ο ουρανός είναι βαρύς και ανυπομονεί να ρίξει το φορτίο του. Έρχεται μια νύχτα γεμάτη βροχές. Πόσο μου αρέσουν αυτές οι νύχτες! Ανοιχτό παράθυρο, βροχή, κρύο, απαλή μουσική στο στέρεο γεμάτη αναμνήσεις. Τέτοιες νύχτες κλείνω τα μάτια και αφήνω τις σκέψεις μου να κάνουν πανηγύρι, να κάνουν όση φασαρία θέλουν. Στο τέλος εξουθενωμένες κάθονται ήσυχες και μπορώ να τις βάλω σε μια σειρά, να τις τοποθετήσω με τάξη μέσα στο κεφάλι μου. Φωνές μέσα στο κεφάλι μου, φωνές γνωστές και όχι, φωνές που μου κρατάνε συντροφιά. Όλα ήσυχα και μόνο κάποιοι στίχοι με συντροφεύουν...

Every breath you take, And every move you make, Every bond you break, every step you take, I'll be watching you... Every single day, And every word you say Every game you play, every night you stay, I'll be watching you...

Επέστρεψα!

Πώς σας βρίσκω; Οι εξετάσεις πάνε καλά ;)
Έχω συγκινηθεί πολύ, πριν κάποιες ώρες μου ήρθε αυτό...

Φάτσα καλή επιτυχία και καλά αποτελέσματα, αν και είναι σίγουρα (: Όλα σου τα όνειρα να τα κάνεις πραγματικότητα και να φτάσεις όσο ψηλά σου αξίζει! Με όποια επιστήμη και να καταπιαστείς, θα την βγάλεις ασπροπρόσωπη, αυτό είναι το μόνο βέβαιο (;
Λυπάμαι που έγιναν έτσι τα πράγματα. Προσπαθώ μήνες να βρω το θάρρος να σου ζητήσω ένα συγνώμη. Συγνώμη που σε πόνεσα, συγνώμη που έφυγα από δίπλα σου, συγνώμη που δεν κράτησα την υπόσχεσή μου. Σου είχα πει ότι θα είμαι εκεί και και δεν το έκανα. Δεν άντεξα Ηρώ, δεν άντεξα. Συγνώμη.
Ξέρεις τι ένιωθα, ξέρεις τι ήσουν για μένα και τίποτα δεν έσβησε. Τίποτα απολύτως. Είσαι ένα κεφάλαιο στη ζωή μου! Σε σκέφτομαι πάντα, θέλω να είσαι καλά. Μαθαίνω νέα σου, μαθαίνω ότι τα πας καλά στις εξετάσεις. Ξέρω ότι είσαι δυνατή, πιο δυνατή από όλους. Πέρασες τόσα και άντεξες, άντεξες κάτω από συνθήκες που αμφιβάλω αν υπάρχουν πολλοί που θα μπορούσαν. Στα περισσότερα ήσουν μόνη σου, σε άφησαν μόνη σου, μαζί τους κι εγώ. Λυπάμαι και ντρέπομαι τόσο πολύ γι’ αυτό Ηρώ…
Δεν προσπαθώ να πετύχω κάτι με αυτό το mail. Δεν ξέρω καν αν θα βρω τη δύναμη να το στείλω τελικά. Μόνο να ξέρω ότι ακόμα προσπαθείς, αυτό θέλω. Ξέρω ότι δεν είσαι καλά, δεν έχεις επανέλθει και λογικό είναι, όμως θέλω να ξέρω ότι δεν σταμάτησες να προσπαθείς, δεν σταμάτησες να παλεύεις. Θυμάσαι τι λέγαμε; Μην το βάλεις κάτω ποτέ. Εσύ απλά ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να το βάλεις κάτω.
Δεν ήθελα να σε πάρω τηλέφωνο, δεν άντεξα, για να είμαι ειλικρινής. Πάλι θα προσπαθούσα να καλύψω την ένταση που νιώθω με νεύρα και φωνές, θα σε στεναχωρούσα πάλι όπως τις προηγούμενες φορές και αυτό δεν το θέλω με τίποτα. Αυτά τα μάτια δεν αντέχουν άλλο πόνο.
Να ξέρεις μόνο φάτσα, σε σκέφτομαι και θέλω να είσαι καλά. Μια νέα ζωή ξεκινάει το Σεπτέμβρη, να βάλεις μέσα της ΜΟΝΟ όσους το αξίζουν. Μόνο αυτούς.
Είσαι φτιαγμένη για μεγάλα πράγματα, για πολύ μεγάλα πράγματα, χαίρομαι τόσο πολύ που σε γνώρισα και λυπάμαι, ντρέπομαι, που δεν άντεξα.
Δεν περιμένω απάντηση, αλήθεια, δεν περιμένω. Θα συνεχίσω να μαθαίνω νέα σου και θα συνεχίσω να αισθάνομαι περήφανος για κάθε σου επιτυχία. Είμαι περήφανος για σένα, πολύ περήφανος!
Συγνώμη που σε άφησα μόνη σου, λυπάμαι. Ήμουν πολύ λίγος, απ’ ότι φάνηκε, για να αντέξω τόσο δυνατά συναισθήματα. Πόνο, λύπη, αγάπη, χαρά. Ξέρεις όλα να τα ζεις δυνατά, όπως τους αξίζει. Σέβεσαι τα συναισθήματα. Δεν έχω ξαναγνωρίσει τέτοιον άνθρωπο. Με τρόμαξαν όλα αυτά και ντρέπομαι γι’ αυτό. Συνεχίζω την χλιαρή ζωή μου. Εσύ μην αλλάξεις ποτέ φάτσα μου, ποτέ. Ποτέ μην σταματήσεις να ζεις τόσο έντονα, ποτέ μην σταματήσεις να κάνεις το μαύρο άσπρο, ποτέ μη σταματήσεις να ζεις.
Σε σκέφτομαι, σε θυμάμαι. Έχω ακόμα τη φωτογραφία μας.
Να προσέχεις φάτσα μου, να προσέχεις.
Χάρης

Συγκινήθηκα πολύ, πάρα πολύ. Κι εγώ σε σκέφτομαι, κι εγώ θυμάμαι...

Το κεφάλι μου πάει να σπάσει...

Που να χωρέσει κι αυτό όλα αυτά που γίνονται; :Ρ

Πραγματικά, μήπως με έχει μουτζώσει κανένας; Δεν εξηγείται όλο αυτό. Δεν εξηγείται... Και μέσα σε όλα ξεκινάνε και οι πανελλήνιες την Παρασκευή. Όλως παραδόξως, με έχει πιάσει μια αναισθησία... Έχω μπουχτίσει στο διάβασμα, δεν πάει άλλο, δεν αντέχω άλλες πληροφορίες! Πω ρε...

Λοιπόν, πρέπει να βάλω ένα πρόγραμμα γιατί σε 16 μέρες θα τελειώσουν οι πανελλήνιες και θα αντιμετωπίσω ένα χάος.
Λοιπόν, μόλις μπει ο Ιούνης (Καλοκαίρι <3 )

• Θα πάω να βγάλω δίπλωμα για αμάξι. Ποιος με πιάνει! Σιγά μην το ξαναδεί η mother το αμάξι της :Ρ
• Ξεκινάω πάλι περπάτημα στις 7 το πρωί στον ποδηλατοδρόμο <3
• Ξεκινάω γυμναστήριο! Κύριε Άκη έρχομαι :Ρ Κι ελπίζω να είναι ακόμα αυτά τα κουκλιά στα βάρη 8)
• Βόλτες βόλτες βόλτες! Το 'χω υποσχεθεί, θα πάθουν τα νεύρα μας απ' τους πολλούς καφέδες στο Dali <3
• Θα φτιάξω επιτέλους εκείνα τα κολάζ με φωτογραφίες, με αφιερώσεις, με αναμνήσεις, με αποκόμματα από περιοδικά, με κόμικ άγνωστων δημιουργών, με έρευνες, με τραγούδια με όλα αυτά που με εκφράζουν :) Και μετά θα τα κορνιζάρω :)
• Θα ψάχνω για σπίτι, αν όλα πάνε καλά! :) Ας ελπίσουμε να βγάλω 15000 μόρια...
• Θα βγάλω το κινητό απ' το αθόρυβο 8)! Σόρι ρε παιδιά που ποτέ δεν απαντάω! Τέρμα! Τώρα θα ξαναβγώ στον κόσμο :Ρ
• Θα αγοράσω καινούρια γυαλιά και ηλίου και μυωπίας 8)
• Θα διαβάσω ΌΛΑ τα βιβλία που με περιμένουν τόσο καιρό! Πρέπει να είναι πάνω από 30... Θα χωθώ μέσα στις σελίδες τους! Κάτι που έχω εγκαταλείψει κάτι χρόνια :(
• Θα ψάξω ΌΛΕΣ τις πληροφορίες που σημειώνω σε ένα τετράδιο για "Να τις ψάξω αργότερα στο νετ" και τελικά δεν έχω αξιωθεί να το κάνω!
• Να κατεβάσω όλα τα CD που μου λείπουν! Η CDιέρα (χαχαχα :Ρ) θέλει ανανέωση!
  
• Να αγοράσω ψηφιακή φωτογραφική μηχανή, πολύ το καθυστέρησα :Ρ

• Να αναπληρώσω τον χαμένο χρόνο! Σόρι παιδιά, πέρασαν 3 δύσκολα χρόνια, αλλά θα επανέλθω και θα είμαι όπως παλιά :)

Όλα αυτά και πάρα πολλά με περιμένουν το καλοκαίρι :D
Καλή επιτυχία στις εξετάσεις σε όσες δίνουν πανελλήνιες ;)

(Θα ξαναμπώ μετά τις εξετάσεις, οπότε τα λέμε στις 28 Μάη!)