New life!

Oh yeah!
Το χω αποφασίσει(για 357829 φορά,αλλά μην κολλάτε σε λεπτομέριες :Ρ)!
Δεν μπορεί ρε πούστη μου -πιπέρι στο στόμα 8)- υπάρχει και για μένα
ένα κομμάτι γαλάζιου ουρανού :)
Θα έρθει το καλοκαίρι και,δεν ξέρω γιατί,νιώθω ότι θα είναι τελείως διαφορετικό από τα υπόλοιπα...
Θα ξαναγίνω άνθρωπος.Με τόσα που έχουν συμβεί,όσα βρίσκονται σε εξέλιξη και όσα είναι στην αναμονή για να γίνουν,ξέχασα να ζω.

Λοιπόν,τόσα χρόνια ακούω:"Είσαι δυνατή εσύ!Όλα θα τα καταφέρεις!"
ε καιρός είναι να τα ξεπεράσω.Ή έστω να ξαναμπώ στην προσπάθεια...
Κάτι που το παράτησα τελείως :|

ΌΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΟΙΤΑΣ ΠΙΣΩ
ΤΟΣΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΠΡΟΧΩΡΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ! :)

Τα μαθήματα πάνε καλά,διάβασμα όσο δεν παίρνει
αλλά μου αρέσει γιατί δεν με αφήνει να σκεφτώ ΤΙΠΟΤΑ άλλο
από αυτά που γίνονται γύρω μου...Γιατί αυτά που γίνονται πονάνε.
Όλα μια μέρα θα περάσουν και όταν θα περάσουν μία ακόμα τρύπα θα
κοσμήσει(;) το αυτί μου :)
Έτσι γίνεται χρόνια τώρα...Μετά από δύσκολες καταστάσεις πηγαίνω
σε ένα συγκεκριμένο χρυσοχο'ί'ο και τρυπάω το αυτί μου :Ρ
Κάθε τρύπα και μια ξεχωριστή ιστορία...
Αριθμήστε τες από κάτω προς τα πάνω για να μπορέσουμε να συνενοηθούμε :Ρ
Η 1 είναι η πρώτη μου :)
Η 2 έγινε όταν είχα την πρώτη μου ερωτική απογοήτευση...
Η 4 έγινε όταν ερωτεύτηκα πρώτη φορά
Η 3 έγινε όταν πήρα κάποιες αποφάσεις για τις παρέες μου...Η 6 έγινε όταν ένα άτομο που αγαπούσα και αγαπώ με διέγραψε έτσι εύκολα,πόνεσα πολύ τότε...Οι 5 και 7 είναι οι πιό πρόσφατες.Καλοκαίρι 2009,μετά από ένα λούκι που πέρασα με χάπια,τσιγάρο και άλλα καλά.Όταν βγήκα από αυτό,τις έκανα...

Μπορεί να φαίνεται χαζό,αλλά είμαι συναισθηματικά δεμένη με τις τρύπες μου :)
Χαζό,αλλά...

Φόρος τιμής σε 12 χρόνια φιλίας :)

Είναι όμορφο να έχεις έναν άνθρωπο
να σε ακούει για ώρες να μιλάς να μιλάς να μιλάς
και ας μην βγάζουν νόημα αυτά που λες
και στο τέλος να σε παίρνει αγκαλιά και να σου λέει
"Άντε πάμε να τα πιούμε τώρα 8) "

Αυτά θα μου λείψουν.Αυτή η παρέα...
Πόσα χρόνια μαζί και χώρια;
Πόσα χρόνια,αλήθεια;
12 περίπου...Και αρχίζουμε να χανόμαστε.
Οι περισσότεροι έφυγαν για σπουδες εντός και εκτός Ελλάδας
και εμείς οι 4 που απομείναμε θα πάρουμε διαφορετικούς δρόμους...

Όμως ρεμάλια κανονίστε!
Κάθε 28 Δεκέμβρη όπου και να είμαστε θα ξαναμαζευόμαστε
και θα ζούμε τα παλιά...
Μου λείπετε ήδη,αλλά δεν στεναχωριέμαι
Ξέρω ότι είστε εκεί.
Απλά το ξέρω...

Έχουμε περάσει ΠΟΛΛΑ μαζί
Με δέχεστε έτσι όπως είμαι
αν και χάθηκα τώρα τελευταία,συγνώμη :(
Ξηγηθήκαμε όμως :)

Είστε αδέρφια μου και το ξέρετε :)

Νύχτες αϋπνίας που δεν περνάνε με τίποτα.
Ώρες προσπαθώ να βάλω το μυαλό μου σε μια τάξη,
αλλά πότε υπάκουσε για να το κάνει τώρα;

Με έχει κουράσει όλο αυτό,ειλικρινά...
Χαίρομαι που δίνω πανελλήνιες για να έχω μια
δικαιολογία που σέρνομαι.
Η ψυχολογία μου έχει πέσει,τίποτα δεν με ευχαριστεί.
Και όλα πάνε απ το κακό στο χειρότερο.
"Ό,τι αγαπάω εγώ,πεθαίνει".Αυτός ο στίχος με εκφράζει.
Παντού γύρω μου αρρώστιες,ποτό,τσιγάρο,χάπια.
Αγαπημένα μου πρόσωπα πονάνε και δεν μπορώ να βοηθήσω...
ΘΑΝΑΤΟΣ.
Από μικρή τον ζω έντονα.Ό,τι αγάπησα απλά έπαψε να υπάρχει.
Όμως μια απώλεια με πονάει ακόμα,μετά από 13 χρόνια.
Ο πιο σημαντικός άνθρωπος για μένα έπαψε να αναπνέει
αλλά ξέρω ότι με προσέχει και πρέπει να συνέλθω για να
τον κάνω υπερήφανο...

Οκ,πάλι γίνομαι κουραστική
πάλι όσα λέω είναι μαύρα
αλλά ειλικρινά σας το λέω,δεν ξέρω πως να τα φωτίσω...
:(

<<Ο Οδυσσέας 20 χρόνια μόνο την επιστροφή του σκεφτόταν.
Αλλά μόλις γύρισε,κατάλαβε κατάπληκτος πως η ζωή του,
όλη η ουσία της ζωής του,
το κέντρο της,ο θυσαυρός της,βρισκόταν εκτός Ιθάκης
στα 20 χρόνια της περιπλάνησής του.
Και τον θυσαυρό αυτόν τον είχε χάσει
και μόνο ιστορώντας θα μπορούσε να τον ξαναβρεί.
Κανείς όμως δεν ενδιαφέρεται να ακούσει...

Ο εκπατρισμένος που επιστρέφει και περιμένει να τον ρωτήσουν
να του πουν "λέγε",
για να ιστορίσει τη ζωή του στα χρόνια τηςαπουσίας του
και να ξανασυνδέσει έτσι το κομμένο νήμα με το παρελθόν.
Αλλά αυτό το "λέγε" δεν το ακούει από κανέναν.

Το νήμα θα μείνει κομμένο>>


Το απόσπασμα αυτό από την "Άγνοια",ένα συγκινητικό μυθιστόρημα
του Μιλάν Κούντερα με άγγιξε πάρα πολύ.
Όχι τόσο κυριολεκτικά
όσο μεταφορικά...

Έχει κολλήσει το μυαλό μου :|
Γυρνάω πάλι στο 0,το νιώθω.Όλα τα συναισθήματα πάλι ίδια,γνώριμα.
37 και σήμερα για τις πανελλήνιες και έχω φτάσει να μετράω και τα δευτερόλεπτα.
Διαβάζω μέρα νύχτα,ξεχνιέμαι με το διάβασμα.Ξεχνιέμαι με τις ασκήσεις.Ξεχνιέμαι...

Απασχολώ το μυαλό μου γιατί τόση φασαρία δεν την αντέχω,δεν την αντέχω.
Φλερτάρω μέρες τώρα με zanaax που βρίσκονται στο ντουλάπι στην αποθήκη.Φλερτάρω πάλι με έναν ύπνο βαθύ,χωρίς όνειρα...Δεν το θέλω αυτό πάλι.
Νόμιζα ότι την έχω περάσει αυτήν την φάση όμως να 'μαι πάλι εδώ,στο ίδιο σημείο.

Πως και πως περιμένω το καλοκαίρι.
Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου νέα αρχή :|
Αλλά πως ρε πούστη μου;Ό,τι και να γίνει το παρελθόν με κηνυγάει.
Όμως τώρα υπάρχει μια διαφορά με πριν.Τώρα είμαι μόνη μου,το χέρι που απλώνω δεν το πιάνει κανείς.Μόνη μου.Ή θα τα καταφέρω ή όχι.Ή θα βγω απ' όλο αυτό ή θα με καταπιεί.

Νόμιζα ότι έχω την δύναμη...
ΤΙΠΟΤΑ δεν έχω!
Και φοβάμαι τόσο πολύ...
Φοβάμαι.