Συναισθηματικό Μπλέξιμο...

Τα έχω μπερδέψει λίγο; Ή μου φαίνεται; Όλο το βράδυ αναρωτιόμουν πώς τα 'χω κάνει έτσι. Τρεις άντρες μέσα στο κεφάλι μου. Πρώτος και μοναδικός ο Χάρης. Τον έχω τυλίξει προσεκτικά με όμορφες αναμνήσεις και τον έχω τοποθετήσει με σεβασμό στο πίσω μέρος του κεφαλιού και της καρδιάς μου. Έχω αναφερθεί και σε προηγούμενες αναρτήσεις σ' αυτόν και σίγουρα θα έχετε καταλάβει πως δεν ήταν απλά μια σχέση, ήταν πολλά παραπάνω. Είναι πολλά παραπάνω. Του χρωστάω πολλά. Απίστευτα πολλά.
Τις τελευταίες μέρες όμως αποφάσισα να κάνω αυτό που υποσχεθήκαμε ο ένας στον άλλο, να πάω παρακάτω. Και βρέθηκε δίπλα μου κάποιος με καθαρό βλέμμα και αληθινό χαμόγελο. Μου στάθηκε πολύ, ήταν αποφασισμένος να με κάνει να χαμογελάω όταν βούλιαζα. Μου στάθηκε πολύ, φιλικά πάντα και ξέρω ότι με στηρίζει. Κάπου εκεί άρχισα να κολλάω, άρχισε να μου λείπει το άρωμά του. Άρχισα να νιώθω ένα τσίμπημα όταν ήμουν μπροστά στο βλέμμα του. Όμως έχει σχέση και είναι ερωτευμένος... Η δική μας σχέση δεν μπορεί παρά να μείνει φιλική.
Ως εδώ καλά. Δεν έχει μπλεχτεί και πολύ το πράγμα αφού μόνο μέσα μου υπάρχει αναταραχή, δεν την έχει κάποιος άλλος. Έλα όμως που δεν τελείωσα. Μια τρίτη φάτσα υπάρχει στο παιχνίδι.
Πριν μήνες κάτι είχε παιχτεί μεταξύ μας. Αυτός ένιωθε και νιώθει πολλά, εγώ απλώς ήθελα να ξεφύγω. Ήθελε σοβαρή σχέση, εγώ δεν άντεχα. Όταν άρχισε να σοβαρεύει το πράγμα το φρέναρα, του είπα ότι κάπου εκεί πρέπει να σταματήσουμε. Η στάση του απέναντί μου ήταν άψογη. Το σεβάστηκε. Έκανε κάποια σχέση και μου είπε ότι όταν έχω ανάγκη να μιλήσω με κάποιον να τον πάρω αμέσως τηλέφωνο. Φυσικά και δεν το έκανα ποτέ. Ήταν ερωτευμένος μαζί μου και δεν μπορούσα να του το κάνω αυτό. Αν του το ζητούσα, θα τα παρατούσε όλα. Δυστυχώς. Η σχέση που είχε τελείωσε, αυτός έβαλε τέρμα, έτσι μου είπε. Ακόμα μου είπε "Μαζί σου θέλω να είμαι. Όπως και να μπορείς". Νιώθει πολλά και δεν μπορώ να παίξω μαζί του. Έχω νιώσει πολλά, έχω ζήσει μέσα στα συναισθήματα και τον έρωτα τον αντιμετωπίζω με δέος. Δεν θέλω να με μισήσει μετά. Μπορεί να μην μου είναι τελείως αδιάφορος, όμως δεν είμαι ερωτευμένη και δεν του αξίζει τίποτα λιγότερο. ΔΕΝ ΠΡΈΠΕΙ να συμβιβαστεί με τίποτα λιγότερο.
Δεν ξέρω τι να κάνω. Νιώθω τύψεις. Για τον Χάρη και γι' αυτά που νιώθω. Γι' αυτά που νιώθω για τον 2ο και αυτά που δεν νιώθω για τον 3ο.
Συναισθηματικό μπλέξιμο...

Πόσο σ' αγαπάω τελικά,πόσο σου μοιάζω...

"Έζησα όλα τα όχι και τα μη
σε μια τρελή διαδρομή.
Διαδρομή που τελικά
με φέρνει εδώ μπροστά σου.
Άσε με στο παραμύθι σου να ζω
συγνώμη μήπως και σου πω.
Να σταματήσω να γυρνώ στο πουθενά
μακριά σου....

Πόσο σ' αγαπάω τελικά..."

Τι με έχει πιάσει αυτές τις μέρες και δεν μπορώ να σταματήσω να κλαίω; Είχα μήνες να το ζήσω αυτό. Δεν μπορώ να κρατήσω τα δάκρυά μου, χάνω την αυτοκυριαρχία μου. Δάκρυα, δάκρυα, δάκρυα... Λες και όλα αυτά μέσα μου θα υγροποιηθούν και θα φύγουν μακριά. Λες και θα φύγει όλο αυτό το βάρος. Λείπουν και όλοι από το σπίτι, δεν έχω να ξεχαστώ με τίποτα. Μόνο με το διάβασμα ξεχνιέμαι, αλλά για πόσο ακόμα θα το έχω κι αυτό; Πφφ... Ανώμαλος άνθρωπος.

Τώρα τελευταία με επισκέπτονται φαντάσματα του παρελθόντος, άτομα που αγάπησα πιο πολύ από μένα, άτομα που πια δεν έχω δίπλα μου. Δεν είναι πολλά, τρία όλα κι όλα. Που να βρίσκονται άραγε; Να χαμογελάνε; Να είναι καλά; Να είναι ήρεμοι; Να με θυμούνται; Με ξέχασαν άραγε; Βλέπω φωτογραφίες που πονάνε, που σαν πυρωμένο σίδερο μου τρυπάνε την καρδιά... Είχα καταφέρει να το μετατρέψω όλο αυτό σε όμορφες αναμνήσεις,όμως τώρα ο πόνος είναι μεγαλύτερος από ποτέ...

Ο τροχός γυρίζει...

Χτες το βράδυ σκεφτόμουν πώς άλλαξαν όλα. Η ζωή μου πέρασε μπροστά απ' τα μάτια μου σαν φιλμ, εικόνες που ζούσα. Πριν από λίγα χρόνια άρχισαν όλα να αλλάζουν με αργό, αλλά σταθερό ρυθμό. Η ζωή μου άλλαζε αργά χωρίς καν να το καταλάβω, χωρίς να το νιώσω. Μια μέρα όμως κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και ήμουν μία άλλη. Παντού κομμάτια γύρω μου, καταστάσεις που τα διέλυσαν όλα. Μικρές ή μεγάλες δυσκολίες, δάκρυα, πόνος, μοναξιά, θάνατος, κενό... Όλα τα έζησα πολύ έντονα. Παράξενο, όμως έμαθα να τα δέχομαι όλα με έναν περίεργο τρόπο, έμαθα να τους δίνω άλλο χρώμα, να τα κάνω άσπρα. Όσοι με ξέρουν με λένε "Θετικό και αισιόδοξο άτομο". Και δίκιο έχουν. Έτσι έμαθα. Έλεγα "Αντέχω". Όμως δεν ξέρω αν είναι αλήθεια αυτό. Δεν ξέρω αν είναι αδυναμία ή δύναμη αυτό που με κάνει να τα απλοποιώ όλα. Ίσως και δειλία.
Ο τροχός γυρίζει, γυρίζει γρήγορα. Αλλά φοβάμαι γαμώτο. Ζαλίζομαι. Θέλω να κατέβω. Πνίγομαι.
Συνέχεια λέω ότι θέλω να φύγω. Μα που να πάω; Όσα και όσοι αγαπάω φεύγουν. Εγώ φταίω γι' αυτό; Δεν ξέρω, αλήθεια. Νιώθω σαν να φέρνω την καταστροφή, σαν να προκαλώ κακό σε όσους έχω δίπλα μου. Φοβάμαι να δεθώ. Όλοι πρέπει να μείνουν μακριά, θέλω να τους προστατεύσω και αυτή η ανάγκη είναι πιο επιτακτική απ' την ανάγκη να βγάλω από μέσα μου τα κομμάτια και με τη βοήθειά τους να τα ενώσω πάλι.
Θα με περνάτε για μια έφηβη που τα βλέπει όλα μαύρα. Και θα σας απαντήσω δύο πράγματα. Το πρώτο είναι ότι μακάρι να ήμουν. Και δεύτερον εύχομαι μέσα απ' την καρδιά μου να μην περάσετε ποτέ ούτε το ένα τέταρτο από αυτά που πέρασα εγώ. Μακάρι να μην με καταλάβετε ποτέ. Γιατί πονάει.
Θα μου πείτε "Πάνε αυτά, πέρασαν". Ναι, ξέρω. Όμως το παρελθόν συνδέεται άμεσα με το παρόν μου. Μετράω απώλειες μέσα μου.
Είναι ώρες που με πιάνει το παράπονο. Ας ήμουν κι εγώ σαν όλα τα υπόλοιπα κορίτσια που το μόνο πρόβλημά τους είναι να χάσουν κιλά και τι ρούχα να αγοράσουν. Που σκέφτονται μόνο αυτόν που είναι ερωτευμένες και αυτό αποτελεί το κύριο μέρος στις σκέψεις τους.
Τα δικά μου προβλήματα είναι λίγο πιο σύνθετα, αν σκεφτείς ότι ίσως μέχρι αύριο δεν αντέξω να ζω. Ίσως ξανά μπω στο νοσοκομείο πολύ σύντομα. Ίσως αυτές οι φωνές στο κεφάλι και τα αυτιά μου με οδηγήσουν στην τρέλα. Ίσως μέχρι αύριο να μην αντέξω τον πόνο.
Φοβάμαι γαμώτο, φοβάμαι.

-Μην με κρίνετε αυστηρά, το κάνω ήδη εγώ αυτό. -

Πάει ένας χρόνος και 3 μήνες...

Σήμαινες πολλά για μένα.
Ποτέ δεν σου είπα ότι έκανα σχέδια!Για διακοπές, για τις εξόδους... Για όλα.
Τώρα χαθήκαμε, δεν ξέρω γιατί, δεν σε ρώτησα.
Πέρασες πολλά και δεν ήθελες να είμαι μέσα σ αυτά. Εγώ ήθελα,όμως με έδιωξες...
Δεν σου είπα τότε ότι θα είμαι πάντα εδώ όποτε και αν με θυμηθείς,δεν στο είπα. Ίσως και να το ήξερες. ΕΠΡΕΠΕ να το ξέρεις.
Δεν σου είπα τίποτα,σε άφησα να φύγεις και τώρα δεν ξέρω αν είσαι καλά, αν έχεις κάποιον δίπλα σου.
Ελπίζω μια μέρα να ξανά δω το χαμόγελό σου, να ξανά ακούσω την φωνή σου, να σε ξανά ακούσω να γελάς. Πόσο μου λείπεις, δεν ξέρω γιατί σε άφησα να φύγεις. Ίσως σε αγαπούσα περισσότερο απ' όσο μπορεί κανείς να φανταστεί και ήξερα ότι αν έμενες δεν θα άντεχες. Σε ήθελα ζωντανό ακόμα και μακριά μου. Κάθε βράδυ σε σκέφτομαι. Κάθε βράδυ θυμάμαι που το ξενυχτούσαμε στο τηλέφωνο και οργανώναμε την ζωή μας που ήταν κοινή κατά έναν όμορφο, "καθαρό" και "γνήσιο" τρόπο. Ότι θα περάσουμε στην ίδια πόλη, ότι θα ήμασταν μαζί σε όλα. Ήμασταν αδέρφια, έτσι έλεγες. Ήμουν η μικρή σου αδερφή που προστάτευες,όμως εγώ δεν μπόρεσα να σε προστατεύσω. Αν μπορούσα θα έπαιρνα εγώ την θέση του πατέρα σου σε εκείνο το ατύχημα που σου άλλαξε την ζωή, που έσβησε το χαμόγελό σου... Μου είπες ένα βράδυ "Να προσέχεις και μην πεις ποτέ σε κανέναν για μένα. Θα φύγω".
Δεν μίλησα, είχα καταλάβει τι σκόπευες να κάνεις και δεν μίλησα. Θα με μισούσες περισσότερο απ' ότι μίσησες τον εαυτό σου και αυτό δεν το ήθελα. Δεν το ήθελα. Από εκείνο το βράδυ δεν σε ξαναείδα. Ένας χρόνος και 3 μήνες πέρασαν και δεν σε ξαναείδα. Δεν ξέρω αν θα σε ξαναδώ. Το εύχομαι. Που να είσαι άραγε; Που να είσαι; Κρυώνεις τα βράδια; Σε αγκαλιάζει κανείς; Σε νοιάζεται κανείς;

Μου λείπεις. Μου λείπεις γαμώτο. Τελευταία εικόνα από σένα το χλωμό σου πρόσωπο και δύο κόκκινα άδεια μάτια. Τρόμαξα. Σε ήθελα δίπλα μου, μόνο εσένα ήθελα... Όμως έτσι ήρθαν όλα. Ελπίζω οι φλέβες σου να μην ξανά τρυπήθηκαν, αλλά αυτό είναι σίγουρα αδύνατο. Ελπίζω να είσαι ζωντανός. Τίποτα άλλο δεν θέλω. Είμαι εδώ ρε βλάκα,για σένα και μόνο. Τα παρατάω όλα για να ξανά δω το χαμόγελό σου, το ξέρεις;
Μου λείπεις. Τήρησα τον λόγο μου, δεν είπα σε κανέναν τίποτα, είπα απλώς ότι τσακωθήκαμε και ότι πήγες σε συγγενείς σου χωρίς να μου πεις που.
Να το ξέρεις,μπορεί να μην πιστεύω στους αγγέλους αλλά να το ξέρεις, θα είμαι δίπλα σου ο φύλακας ο άγγελός σου. Πάντα.

(Σε έναν φίλο μου που είχε μπλέξει και έφυγε απ το σπίτι του με μια παρέα)

Μέσα μου ένα άλογο τυφλό,αγριεμένο...

Νύχτα. Δεν νυστάζω,δεν θέλω να κοιμηθώ,δεν θέλω να μείνω ξύπνια. Ούτε να κλάψω θέλω. Να κλάψω γι' αυτά που είμαι,γι' αυτά που δεν θέλω να είμαι,γι' αυτά που δεν αντέχω να είμαι...
Ησυχία. Κανένας ήχος. Μόνο εγώ,ένα τσιγάρο,το χαρτί,το μολύβι και ένα φεγγάρι. Ένα φεγγάρι που στέκει αγέρωχο εκεί ψηλά και είναι σαν να με κοροϊδεύει για την μιζέρια μου.
Μου αρέσει αυτή η ησυχία του δωματίου μου,το αεράκι απ το παράθυρο μου κάνει παρέα. Η μάσκα,αυτή η χαμογελαστή μάσκα που φοράω την μέρα,πέφτει.Λυτρώνομαι.Δεν προσποιούμαι άλλο. Είμαι μόνη. Εγώ και ο εαυτός μου. Μετράω τους χτύπους της καρδιάς μου που για κάποιες στιγμές είναι ακανόνιστοι,σαν να μου λένε:"Εμείς έχουμε τον έλεγχο. Εσύ τον είχες και τον έχασες". Τον έχασα. Το ξέρω. Δεν θέλω να το παραδεχτώ,αλλά το ξέρω.
Γύρω μου πράγματα που αγαπώ,πράγματα που μου θυμίζουν καταστάσεις,χαμόγελα,δάκρυα...Στιγμές που ζούσα. Τώρα δεν νιώθω τίποτα.Τίποτα.Τα κοιτώ και η σκέψη μου φεύγει. Κλείνεται σε ένα κελί με μαύρους τοίχους ποτισμένους με υγρασία.
Δεν πρέπει κανείς δικός μου -φίλος,γνωστός ή συγγενής...κανείς- να καταλάβει τίποτα απ' όλα αυτά. Πρέπει να μείνουν απ' έξω.ΠΡΕΠΕΙ.Είμαι μόνη μου σ' αυτό το παραλήρημα Μόνη μου και δεν δέχομαι να μπλέξω κανέναν άλλον. Άλλωστε το πρωί θα ξαναφορέσω την μάσκα...
Καληνύχτα.

-Κυριακή 2/05/2010,ώρα 3.45πμ-

Φοβάμαι :|

"Όταν ήμουνα μικρός
Στα όνειρά μου πάντα ερχότανε
Ένας άσπρος αετός
Με κοιτούσε και θυμότανε"


Από μικρή,ένα όνειρο είχα.
Να πετάξω.
Όμως όλα γύρω μου ήταν απογορευτικά.
Κι έτσι εγώ απλώς περίμενα να μεγαλώσω.
Και μεγάλωσα...
Όμως τώρα φοβάμαι να πετάξω,φοβάμαι ότι αν ξεφύγω απ' όλα αυτά που με δένουν με το τώρα δεν θα καταφέρω να επιβιώσω.Διαλέγω συνειδητά να μείνω κάπου που πονάω αλλά έχω μάθει να αντέχω τον πόνο.
Τώρα τελευταία σκέφτομαι με τρόμο τις μέρες που έρχονται.Θυμάμαι με ακόμα περισσότερο τρόμο τις μέρες που πέρασαν.Θέλω να φύγω απ' ολο αυτό αλλά φοβάμαι.Φοβάμαι το μετά.Δεν θα είμαι η ίδια και τις αλλαγές,που άλλοτε τις λάτρευα,πλέον τις φοβάμαι.Κάθε μέρα κάνω επιλογές για την ζωή μου που με οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να με σταματήσω.
Κανείς δεν έχει καταλάβει τίποτα από αυτό που συμβαίνει μέσα στο κεφάλι μου.Έχω φτάσει σε σημείο να ακούω φωνές.Δεν είμαι καλά και δεν μπορώ να προσποιούμαι ότι όλα φτιάχνουν.Δεν μπορώ να το κάνω πια αυτό,με νικάει :|

Και φοβάμαι να πάω σε κάποιον ψυχολόγο ή ότι άλλο...Φοβάμαι.
Τότε θα παραδεχτώ πραγματικά ότι δεν είμαι καλά.Τώρα έχω την ψευδαίσθηση ότι μπορώ να τα καταφέρω και μόνη μου.
Όμως,ρε γαμώτο,οι κρίσεις πανικού γίνονται όλο και πιο συχνές,νιώθω μονίμως ένα σφίξιμο στην καρδιά,έχω ταχυπαλμίες...Καταφέρνω να το καλύπτω και να μην το δείχνω στους άλλους,με το χιούμορ,αλλά μέχρι πότε;
:|
-Δεν περιμένω να καταλάβει κανείς-