Χρυσόσκονη (:

Ήρθαν τα Χριστούγεννα (:
Περίεργο, αλλά φέτος δεν ανυπομονούσα. Το αντίθετο, δεν ήθελα να έρθουν αυτές οι διακοπές. Ε φυσικά, αφού στην Πάτρα ΖΩ. Είχα ξεχάσει πώς είναι xD
Αυτή τη χρονιά πέρασα πολλά! Γέλασα, έκλαψα, στεναχωρήθηκα, χάρηκα, πέτυχα μερικούς απ' τους στόχους μου, έγινα φοιτήτρια, ανεξαρτητοποιήθηκα, πολιτικοποιήθηκα... Ερωτεύτηκα (:
Ναι, έγινε κι αυτό :)
Η ιστορία με τον Χάρη έληξε με δική μου πρωτοβουλία. Πρέπει να πάμε και οι δύο παρακάτω. Μπορεί βραχυπρόθεσμα να πονάει, μακροπρόθεσμα όμως είναι η καλύτερη δυνατή λύση.
Στην πανελλαδική πορεία της 2.12 τον είδα. Τον είδα αγκαλιά με την κοπέλα του. Απ' ότι μου είπε λίγες μέρες αργότερα, με είδε κι αυτός. Δεν μιλήσαμε. Εγώ δεν του μίλησα γιατί δεν θα άντεχα να γυρίσει και να μας συστήσει με την κοπέλα του. Απ' ότι μου είπε κι αυτός για τον ίδιο λόγο δεν μου μίλησε.
Όμως αυτή η "συνάντηση" με έκανε να καταλάβω πολλά και να πάρω μια απόφαση. Μπορεί αυτές τις μέρες να με είχε πάρει από κάτω, μπορεί στις 13.12 να έκλεισε ένα μεγάλο κεφάλαιο, μπορεί να πονάει, αλλά όλα θα πάνε καλά. Το πιστεύω αυτό (:

Και όπως έλεγα, ναι, ερωτεύτηκα. Μου ήρθε πολύ ξαφνικό, όπως συμβαίνει πάντα. Όταν πονάς από έναν μεγάλο έρωτα νομίζεις ότι δεν θα ξαναερωτευτείς ποτέ. Μέγα λάθος.
Μπορεί να ξαναπονέσω μιας και απ' ότι δείχνουν όλα θα είναι μονόπλευρος, μπορεί να μην βγει άκρη, δεν με νοιάζει (:
Μπορώ και πάω παρακάτω πια.

Αυτή η χρονιά ήταν ένα μεγάλο μεταβατικό στάδιο. Τώρα πια όλα θα στρώσουν. Σίγουρα θα στρώσουν (:
Είναι τα πρώτα Χριστούγεννα που δεν έχω ευχές να κάνω. Απλώς να συνεχίσουν όλα να είναι έτσι. Και αυτό νομίζω είναι ένα πολύ μεγάλο βήμα. Τεράστιο θα έλεγα.
Έχω φίλους, άτομα που με αγαπάνε πραγματικά, μια σχολή που αποτελεί το όνειρό μου και ένα άτομο να διοχετεύω συναισθήματα. Κι ας υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να μην το μάθει. Δεν πειράζει [προς το παρόν τουλάχιστον :Ρ ].

Εύχομαι να περάσετε καλές γιορτές και να βρείτε αυτό που ψάχνετε (:

Νέα ζωή!

Γέλια, χαρές, συγκινήσεις, εξομολογήσεις. Ειδικά τα δύο τελευταία δεν περίμενα ποτέ ότι θα τα ζούσα με άτομα που ξέρω λιγότερο από έναν μήνα.
Κι όμως...
Και με έκαναν να αισθανθώ άνετα και με συγκίνησαν.
Θα κρατήσω μόνο μια φράση τους:
"Όποιος δεν σε ξέρει δεν ξέρει τι χάνει".
Ευχαριστώ πολύ ρε ρεμάλια (:
Τους ξέρω μόνο έναν μήνα και είναι σαν να τους ξέρω χρόνια.

Αυτή είναι μια μικρή ανάρτηση για την νέα μου ζωή που ήδη έχει ξεκινήσει με τις καλύτερες προοπτικές. Δεν θέλω να μακρηγορήσω.
Ευχαριστώ πολύ. Δεν έχω να πω κάτι παραπάνω (:

Καλή σας μέρα αναγνώστες (:

Για σένα.

Έβλεπα "Στο παρά πέντε" μια σκηνή με τον Αλέξη και την Ντάλια. Όταν μίλησε ο Αλέξης και είπε:

"Γιατί είμαι ερωτευμένος μαζί σου. Γιατί δεν υπάρχει στιγμή της ημέρας που να μην σε σκέφτομαι. Γιατί θα έκανα τα πάντα για σένα. Θα έχανα τα πάντα για σένα. Θα άφηνα τα πάντα για σένα. Γιατί δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα. Έγινα κατανοητός;"

Ανατρίχιασα. Με έπιασαν τα κλάματα. Χάθηκαν όλα από μπροστά μου και με τύλιξε μια περίεργη ομίχλη. Πήγα πίσω, έναν χρόνο και κάτι πίσω. Εμφανίστηκε ένα πρόσωπο μπροστά μου, ένα πρόσωπο που σημαίνει πολλά για μένα. Ένα πρόσωπο που μου είπε ακριβώς τα ίδια. Και τα εννοούσε.

Αυτές τις μέρες δεν είμαι καλά. Είναι ώρες ώρες που νιώθω ότι πέφτω. Θυμάμαι αυτά τα λόγια, θυμάμαι το βλέμμα του, θυμάμαι το χέρι του που με κρατούσε. Ξέρω ότι τα εννοούσε. Ξέρω ότι ακόμα τα νιώθει. Ξέρω ότι με ένα απλό τηλεφώνημα, με μια απλή κουβέντα μπορώ να τον κάνω να τα παρατήσει όλα και να έρθει σε μένα.
Όμως είμαι εδώ μόνη μου και θα παραμείνω. Γιατί δεν πρέπει. Γιατί ο καθένας πρέπει να πάρει τον δρόμο του.
Δεν ξέρω τελικά τι είναι αυτό που μας χωρίζει. Δεν ξέρω. Ίσως κακό timing, ίσως και όχι.
Όμως αν το timing ήταν καλό, αυτός ο άνθρωπος δεν θα ήταν σημαντικός για μένα. Δεν θα μου είχε μάθει όσα μου έμαθε. Δεν θα είχαμε τόσο βαθιά σχέση.

Στιγμές χάνομαι στις αναμνήσεις. Ανεβάζω το χέρι μου τον λαιμό μου και πιάνω το σημείο που κρέμεται μια ασημένια καρδιά με μια μικρή πετρούλα, ένα ασημένιο πραγματάκι που κρύβει μέσα του ένα μεγαλείο. Και θυμάμαι το χαμόγελό του. Θυμάμαι.
Θα έδινα τα πάντα για να ξέρω ότι είναι καλά. Ότι είναι χαρούμενος. Ότι χαμογελάει. Ότι με ξέχασε...


Δεν ξέρω τι με πιάνει στα ξαφνικά και downιάζω. Ποτέ δεν ήμουν κυκλοθυμική.
Απλώς μου λείπει.
Αυτό.
Και θέλω να είναι καλά.
Τίποτα άλλο. Μόνο αυτό.

Πρέπει να έρθεις.

Αυτοί που ξέρουν να πετάνε ψηλά
κάποιος μου είπε πως τρεκλίζουν στη γη
Αν η αγάπη δίνει φτερά
πες μου πώς βρέθηκα σ' αυτό το κλουβί

Έχω χιλιάδες κλειδιά που ανοίγουν καρδιές
μα δεν ταιριάζουν στην πόρτα της δικιάς μου φυλακής
Κάποιος πρέπει να με βγάλει πριν να 'ναι αργά
πρέπει να έρθεις , μόνο εσύ μπορείς ...

Αυτοί που φύγαν από καιρό στα βαθιά
απ' όσο ξέρω δε μιλούν πολύ
Έχουν κάτι παλιά, σκοτεινά φυλαχτά
που όλο τα στρέφουν στην ανατολή ...

Είδα χιλιάδες κεριά, αναμμένες καρδιές
στην καταιγίδα μιας φοβερής σιωπής
Όλες αυτές οι στιγμές , σταγόνες μικρές
σταγόνες μιας μεγάλης βροχής .

Αν έρθεις απόψε τη νύχτα, όλα τα αστέρια θα πέφτουν για μας ...

Είδα χιλιάδες κεριά, αναμμένες καρδιές
στην καταιγίδα μιας φοβερής σιωπής
Πρέπει να έρθεις πριν να 'ναι αργά
πρέπει να έρθεις . Μόνο εσύ μπορείς .

Παύλος Παυλίδης

Το αφιερώνω σε όσους το νιώθουν.
Καλή σας μέρα (:

Ανυπομονησία (:

Ανυπομονώ να περάσουν οι μέρες να φύγω, να πάω στο ΔΙΚΌ ΜΟΥ σπίτι (:
Όλοι οι φίλοι μου έφυγαν και το Σάββατο περάσαμε έντονες συγκινήσεις. Θα μου λείψουν όλοι πολύ <3 Έχω ανάμικτα συναισθήματα -καταλαβαίνετε τι εννοώ. Από την μία λυπάμαι που δεν θα έχω αυτά τα άτομα μαζί μου και από την άλλη χαίρομαι που ξεκινάω μια καινούρια ζωή όλη δικιά μου (:

Αυτή η μονοτονία του φετινού καλοκαιριού: "ύπνος - ίντερνετ - έξοδοι - ύπνος", αν και με ξεκούρασε πολύ, με κούρασε εξίσου :Ρ
Θέλω να μπω σε νέους έντονους ρυθμούς, να γνωρίσω από την αρχή την ζωή και τον παλμό μιας πόλης, να ακούσω διαφορετικές φωνές, να δω διαφορετικά χαμόγελα και βλέμματα, να ανακαλύψω μια διαφορετική οπτική γωνία (:

Εύχομαι σε όλους σας να βρείτε αυτό που ψάχνετε αυτόν τον χειμώνα. Το εύχομαι σε όλους! Ειδικά σε κάποια που το χρειάζεται. Που χρειάζεται να ανακαλύψει τον εαυτό της από την αρχή. Ξέρω ότι διαβάζει αυτό το blog και θέλω να της πω να προσέχει και ότι μας λείπει (: Το κινητό μου είναι πάντα ανοιχτό, να το ξέρεις.

Καλή σας μέρα και καλή εβδομάδα bloggers (:
Θα τα πούμε σύντομα!

Έμπνευση :|

Είναι βράδυ και δεν με παίρνει με τίποτα ο ύπνος... Κάθομαι και κατεβάζω τραγούδια που με ταξιδεύουν (:
Όπως το No smoke without a fire.
Αυτό που μου λείπει μέρες τώρα είναι έμπνευση.
Μου λείπει ο ήχος του μολυβιού στο χαρτί για ώρες. Να σχηματίζονται γράμματα που έχουν σάρκα και οστά.
Μέρες τώρα ό,τι γράφω είναι άχρωμο και άοσμο.
Και δεν μπορώ έτσι! Δεν μπορώ να μην έχω έμπνευση! Νιώθω μισή...
:/

Τελευταίες μέρες.

Αυτές είναι οι τελευταίες μέρες στην πόλη μου με όλα μου τα πράγματα εδώ. Σύντομα μετακομίζω και ανυπομονώ (:

Γενικά αυτές οι μέρες είναι οι καλύτερες που έχω περάσει τα τελευταία χρόνια, γενικά μπορώ να πω ότι είμαι καλά.
Όμως [παντού και πάντα υπάρχει ένα "όμως" :Ρ] είναι οι μέρες που συνειδητοποιώ ότι τα χρήματα, όσο κι αν τα σιχαίνομαι, κινούν τα νήματα.
Οι δικοί μου δεν θέλουν να "κάνω οικονομία" στις επιθυμίες μου αυτήν την περίοδο, αλλά δεν γίνεται.
Δίπλωμα οδήγησης, γυμναστήριο, καθημερινές εξόδους, καινούρια γυαλιά μυωπίας και ηλίου [χάλασαν τα παλιά], περιποίηση σε αισθητικό πριν την νέα ζωή, υπολογιστή, νεανικά έπιπλα. Αυτά είναι από τις λίγες "θυσίες" που έχω κάνει φέτος το καλοκαίρι. Δεν παραπονιέμαι, απλώς κάποιες φορές είναι άδικο xD
Σύντομα όμως θα πιάσω δουλειά και όλα θα γίνουν.

Καλό σας βράδυ παιδιά (:

Λευκή Ορχιδέα

"Γιατί δεν μ' άφησες; Δεν σε έδενε τίποτα πια μαζί μου"
"Δεν θα εγκατέλειπα ποτέ τη γυναίκα μου σε μια τόσο δύσκολη στιγμή, ενώ ήταν ήδη ράκος"
"Ακόμα και αν η γυναίκα σου είχε καταστρέψει την ζωή σου;"
"Έκανα τις επιλογές μου. Αποφάσισα να μείνω μαζί σου".

Η Χρύσα συνειδητοποίησε πως ήταν η πρώτη φορά που κουβέντιαζαν πραγματικά, για ζητήματα ουσιαστικά, για όλα αυτά που τους πονούσαν και τους μάτωναν. Μόνο που ήταν πια αργά...
"Γιατί;"
Ανασήκωσε τους ώμους του. "Γιατί, καλώς ή κακώς, είσαι γυναίκα μου. Γιατί θα ήμουν απάνθρωπος για να σε εγκαταλείψω".
"Και τώρα τι θα γίνει;"
"Τι θες να γίνει; Σου είπα, θα μείνω μαζί σου".
"Πώς μπορείς; Δεν με μισείς;"
"Το μίσος είναι δυνατή λέξη, Χρύσα. Εγώ προσωπικά μπορώ να μισήσω μόνο ό,τι αγάπησα πολύ"
"Την Έλλη;" ρώτησε βραχνά.
Δεν της απάντησε, αλλά εκείνη ήξερε πως δεν είχε μερτικό ούτε καν στο μίσος του. Αγάπη, μίσος, πίστη, θυμός, αφοσίωση- όλα για την Έλλη... "Μερικές φορές η αγάπη και το μίσος είναι συγγενικά συναισθήματα", ψιθύρισε.
"Πολύ συγγενικά", συμφώνησε μελαγχολικά ο Μάρκος.

Κι η Χρύσα κατάλαβε τι έπρεπε να κάνει, γιατί δεν ήξερε να αγαπά μόνο εκείνος. Παρά τα ασυγχώρητα λάθη της, ήξερε να αγαπά κι αυτή.
"Μάρκο, χωρίζουμε", του είπε.

"Λευκή Ορχιδέα", Καίτη Οικονόμου.



Αυτό το βιβλίο το αντιλείφθηκα ως ύμνο του λάθος timing. Αγάπη που δεν γίνεται να δέσει δύο ανθρώπους που ξέρουν καλά ότι ο ένας αποτελεί συνέχεια του άλλου.
Στο βιβλίο υπάρχει happy end.
Δυστυχώς αυτό το happy end βρίσκεται μόνο στο βιβλίο, όχι στην ζωή μου.

Υπέροχο βιβλίο, όποιος δεν το έχει διαβάσει, ας το κάνει. Να ψάξει πίσω από τις λέξεις το βαθύ, μεγάλο νόημα.

Βρέχει...

Είναι τόσο όμορφα όταν βρέχει... Ο ήχος της βροχής με ταξιδεύει πίσω στον χρόνο. Μέρες λιγότερο συννεφιασμένες, μέρες γεμάτες χαμόγελα και δυνατά γέλια.
Μου λείπουν πολύ αυτές οι μέρες. Η βροχή καθάριζε το μυαλό μας και τα γέλια καθάριζαν με την σειρά τους την ψυχή μας.
Πόσο μου λείπουν όλα αυτά.
Δεν ήξερα τότε ότι αυτά τα σύννεφα που κάποτε με διασκέδαζαν, τώρα θα βάραιναν τόσο πολύ τις σκέψεις μου.

Ίσως όμως αυτή η βροχή να είναι όπως εκείνη τότε, ίσως είναι ίδια με εκείνη, το ίδιο λυτρωτική. Ίσως όλα γίνουν μια μέρα όπως παλιά.

Όπως και να 'χει, οι βροχερές μέρες πάντα θα με κάνουν να γυρνάω πίσω, να θυμάμαι, να δακρύζω...

Φθινόπωρο (:

Έφυγε το καλοκαίρι.
Τώρα το μόνο που μπορώ να περιμένω είναι η νέα ζωή μακριά απ' όλα όσα με στοιχειώνουν. (:
Αποφάσισα να βάλω τον εαυτό μου πάνω απ' όλους, να λειτουργώ μόνο για το δικό του το καλό και όχι για την ευχαρίστηση των υπολοίπων. Γιατί με κούρασε αυτό. Με κούρασε και με άλλαξε πολύ.
Πήρα πολλές αποφάσεις, έφτιαξα λίστα και θα την τηρήσω λέξη προς λέξη.

Καλό χειμώνα λοιπόν, έτσι δεν λένε αυτές τις μέρες;
Να προσέχετε και να χαμογελάτε. (:
Θα τα ξαναπούμε σύντομα! (:

Όταν χτύπησε το τηλέφωνο...

Όταν χτύπησε το τηλέφωνο κατάλαβα ποιος ήταν. Το ένιωσα. Ήξερα ότι θα πάρεις τηλέφωνο. Ακόμα τρέμω ολόκληρη. Πόσο μου λείπεις ρε γαμώτο :/
"Συγχαρητήρια φάτσα! Πάντα επιτυχίες στην ζωή σου από δω και πέρα! Το αξίζεις", αυτό μου είπες μόλις σήκωσα το τηλέφωνο. Είχες μάθει τα νέα από τον ξάδερφό μου. Δεν μπορώ να εξηγήσω πώς η φωνή σου, τα λόγια σου με επηρεάζουν τόσο.
Και μετά... μετά πάλι όλα γύρισαν.
Αναμνήσεις.
Σαν να γυρνάω στο μηδέν κάθε φορά που μιλάμε.
Μια μικρή φωνούλα λογικής μου ψιθυρίζει επιτακτικά να αλλάξω αριθμό. Δεν μπορώ. Δεν θέλω.
Δεν θέλω να περνάνε οι μέρες και να ξέρω ότι δεν θα ακούσω ξανά την φωνή σου.

Πολύ μελό ακούγονται όλα αυτά, κάτι που σιχαίνομαι, γι' αυτό ας σταματήσω εδώ.
Να προσέχεις. Τίποτα άλλο. Να προσέχεις. Εγώ κρατάω κι αυτές τις κουβέντες σου, όπως όλες:
"Να προσέχεις και μην δίνεις λιγότερα στον εαυτό σου από αυτά που του αξίζουν. Μην συμβιβάζεσαι".
Προσπαθώ. Δεν ξέρω για πόσο ακόμα, αλλά προσπαθώ.

Τελείωσε το ταξίδι...

Πλέον είμαι φοιτήτρια του τμήματος Φυσικής του πανεπιστημίου Πατρών. Ένα όνειρο μου ξέφυγε χωρίς να μπορέσω να το πιάσω. Δεν πειράζει... Ίσως να μην ήταν "γραφτό" να μπω στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Δεν πειράζει. Αυτό που ήθελα, το πέτυχα. Η φυσική είναι εκεί έτοιμη να την εξερευνήσω.
Μια μέρα θα αποδείξω ότι δεν χρειάζεται να είσαι άντρας για να διαπρέψεις στις θετικές επιστήμες. Θα αποδείξω ότι αν έχεις κότσια, τσαμπουκά και θέληση μπορείς να καταφέρεις τα πάντα. Να θυμάστε τα λόγια μου.

Καλή επιτυχία σε ό,τι κάνετε στην ζωή σας σάς εύχομαι. Να στέκεστε πάντα όρθιοι και να σφίγγετε τα δόντια σε κάθε δυσκολία. Να μην το βάζετε ποτέ κάτω.

Θα τα ξαναπούμε σύντομα. Μέχρι τότε... να προσέχετε τους εαυτούς σας (:

Σε μια ώρα θα 'χουν όλα τελειώσει...

Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός...

Σε λίγες ώρες θα βγουν οι βάσεις των σχολών. Έχω απίστευτο άγχος, δεν μπορώ να κοιμηθώ, να φάω, να γελάσω, να κλάψω... Θέλω τόσο πολύ να περάσω στην Θεσσαλονίκη. Ποτέ μου δεν ήθελα κάτι τόσο πολύ.
Ας πάνε όλα καλά... Ας μου πάει μια φορά κάτι καλά :/

Καλή μας επιτυχία γενιά του '92 (:

Δεν μπορώ να καταλάβω...

Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν με δέχονται όπως είμαι; Γιατί προσπαθούν να με αλλάξουν; Τόσο αφόρητη τους είναι η παρουσία μου;
Πάντα δεχόμουν τους ανθρώπους όπως είναι, ποτέ δεν προσπάθησα να αλλάξω κανέναν. Γιατί δεν με αφήνουν στην ησυχία μου; Ποιο χρέος περιμένουν να ξεπληρώσω;

Αυτές τις μέρες δεν είμαι καλά. Με έχει πιάσει το παράπονο. Γιατί θέλουν όλοι να με αλλάξουν; :/
Γιατί πρέπει να βγάζουν συμπεράσματα για μένα; Να νομίζουν ότι με ξέρουν τόσο καλά ώστε να μπορούν να με κρίνουν;
Κουράστηκα...

:|

Όταν κάποιος δεν μπορεί να καταλάβει την σιωπή σου, δεν μπορεί να καταλάβει ούτε τα λόγια σου.

I just wanna leave...

Παραφράζοντας τον στίχο του γνωστού τραγουδιού, βρίσκεις ακριβώς την διάθεσή μου.
Όλοι γύρω μου φωνάζουν, χαμογελάνε, χαίρονται, μου δίνουν συγχαρητήρια... Και εγώ θέλω να φωνάξω, να ουρλιάξω με όλη την δύναμη της φωνής μου και να τους πω να με αφήσουν ήσυχη. Μέσα μου καταρρέω και όσο περνάει ο καιρός αντί να καλυτερεύω, γίνομαι χειρότερα.
Θέλω να φύγω. Να φύγω τόσο μακριά που να μην με φτάνει τίποτα και κανείς. Τίποτα άλλο δεν θέλω.
Δεν ξέρω για πόσο θα αντέχω να χαμογελάω και να δείχνω καλά. Ήδη τα νεύρα μου έχουν αρχίσει να εξασθενούν, περνούν μεγάλη κρίση. Νευριάζω με το παραμικρό και "πέφτω" ακόμη πιο γρήγορα.
Δεν γίνεται και τίποτα καλό... Όλοι όσοι χρειάζομαι φεύγουν και εγώ έχω μείνει εδώ πίσω να αναρωτιέμαι αν τελικά εγώ τους διώχνω με την συμπεριφορά και τον χαρακτήρα μου.
Δεν ξέρω.
Έχω κουραστεί να ψάχνω λόγους και αιτίες.
Θέλω να φύγω... Να κοιτάξω την ζωή μου, να παλέψω γι' αυτήν και όχι για την ζωή των υπόλοιπων.
Κουράστηκα.

:/

Νιώθω τόσο κουρασμένη... Μέρα με τη μέρα όλο και κάτι συμβαίνει και με κάνει να απογοητεύομαι . Όλο και κάτι με γυρνάει πίσω. Έχω χάσει τον εαυτό μου, έχω χάσει την δροσιά μου, έχω χάσει την ζωντάνια μου, έχω χάσει την τρέλα μου. Το νιώθω. Δεν είμαι εγώ. Δεν είμαι εγώ αυτή που με κοιτάζει στον καθρέφτη.
Νιώθω κουρασμένη, έχω ανάγκη μόνο ηρεμία. Τίποτα άλλο. Όλα να μείνουν στάσιμα, να έρθουν σε μία ισορροπία. Να σταματήσει το βουητό μέσα στο κεφάλι μου, να σταματήσω να πονάω. Τίποτα άλλο δεν θέλω.

Πρέπει να βρω τον εαυτό μου... :|

Αναμνήσεις

Ξαφνικά ήρθαν αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια. Δυνατές, σαν να ζω πάλι τις στιγμές εκείνες , σαν να ζω και νιώθω τα ίδια συναισθήματα.

Μια θεία μου μένει σε διπλανή πόλη σε μια πολυκατοικία. Όταν ήμουν 5 χρονών πήγα να μείνω μαζί της το καλοκαίρι. Εκεί γνώρισα μια παρέα 5 παιδιών από 5 μέχρι 7 ετών, ήμουν το μόνο κορίτσι και απ' την πρώτη στιγμή με πρόσεχαν όλοι λίγο παραπάνω :Ρ
Συναντιόμασταν κάθε πρωί μόλις ξημέρωνε και δεν σταματούσαμε το παιχνίδι παρά μόνο όταν νύχτωνε. Τότε, εξουθενωμένοι, ξαπλώναμε στην πυλωτή της πολυκατοικίας και μιλούσαμε για ώρες -μοιραζόμασταν παιδικά μυστικά και όνειρα. Από τότε, κάθε καλοκαίρι, Πάσχα και Χριστούγεννα, ακόμα και τα Σαββατοκύριακα, πήγαινα να μείνω με την θεία μου. Είχα δεθεί πολύ με αυτήν την παρέα, ήμασταν μία ομάδα, μία αλυσίδα. Ο Νίκος, ο Σήφης, ο Αντώνης, ο Διονύσης, ο Φάνης κι εγώ.

Αυτό συνεχιζόταν μέχρι να φτάσω 11 χρονών. Ήταν αδέρφια μου. Περάσαμε πολλές δυσκολίες, αλλά ήμασταν ΜΑΖΊ.
Μια μέρα που έτρεξα να τους βρω τους είδα κατσουφιασμένους, έτοιμους να κλάψουν. Όταν μου είπαν το λόγο, κατσούφιασα κι εγώ με τη σειρά μου. Οι γονείς του Φάνη αποφάσισαν να μετακομίσουν κάποια τετράγωνα πιο κάτω και ο Φάνης δεν θα πήγαινε στο ίδιο γυμνάσιο με τα παιδιά. Τότε, εκείνη την στιγμή δώσαμε υπόσχεση ότι δεν θα χαθούμε, μέναμε πάλι πολύ κοντά και δεν έπρεπε να αφήσουμε 5 δρόμους να μας χωρίσουν. Ήταν αρχή καλοκαιριού και ο Φάνης μας διαβεβαίωσε ότι θα ερχόταν κάθε μέρα και τίποτα δεν θα άλλαζε. Αγκαλιαστήκαμε και τον αφήσαμε να φύγει.

Την άλλη μέρα, όπως κάθε πρωί, κατέβηκα στην πυλωτή να συναντήσω τα παιδιά . Ήταν ήδη εκεί οι τέσσερις, ο Νίκος καθισμένος στο κάγκελο να κοιτάει το κενό και οι άλλοι τρεις να πειράζονται μεταξύ τους για να περάσει η ώρα μέχρι να έρθει ο Φάνης και να αρχίσει το παιχνίδι. Πέρασαν ώρες έτσι, τα αγόρια κουράστηκαν να πειράζονται και έκατσαν αμίλητοι στα σκαλιά, κανείς δεν μιλούσε. Πλησίασα τον Νίκο. "Το νιώθεις, έτσι;", ψιθύρισε, "Δεν θα έρθει...".
"ΌΧΙ!" του είπα, "Είπε ότι θα έρθει και θα έρθει!".
Όμως ο Φάνης δεν ήρθε εκείνη την μέρα. Ούτε την επόμενη. Εμείς κάθε πρωί κατεβαίναμε στην πυλωτή, ο Νίκος έφερνε κάθε φορά την μπάλα μαζί του, και απλά περιμέναμε. Περνούσαν οι ώρες κι εμείς στο τέλος φεύγαμε αμίλητοι για τα διαμερίσματά μας.
Για το υπόλοιπο καλοκαίρι, κατεβαίναμε κάθε πρωί την ίδια ώρα και περιμέναμε, κάπου μέσα μας πιστεύαμε ότι θα έρθει.
Δεν ήρθε. Μέχρι που πέρασε το καλοκαίρι και εμείς κουραστήκαμε να περιμένουμε. Αγκαλιαστήκαμε αποφασισμένοι εμείς οι πέντε να μην χωρίσουμε ποτέ.

Μέχρι σήμερα δεν έχουμε χωριστεί παρ όλες τις δυσκολίες που έχουμε περάσει.
Ακόμα συναντιόμαστε στην πυλωτή και συζητάμε. Εκείνα τα αγοράκια έχουν μεγαλώσει, με έχουν κάνει περήφανη. Ο Νίκος είναι στην Νομική, ο Σήφης στην Ιατρική, ο Αντώνης στην γυμναστική ακαδημία και ο Διονύσης που έδινε φέτος πανελλήνιες όπως κι εγώ μπαίνει στο Μαθηματικό. Είναι σωστοί άνθρωποι πάνω απ' όλα. Μου έχουν σταθεί περισσότερο από τον καθένα και ξέρω ότι θα είναι για πάντα δίπλα μου.
Μεγαλώσαμε.
Έχουμε πετύχει τους στόχους. Τους στόχους εκείνους που βάζαμε όταν ξαπλώναμε στην πυλωτή και ονειρευόμασταν
Όμως μια ευχή και των πέντε δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
Ο Φάνης δεν γύρισε. Είχε αποφασίσει να συνεχίσει την ζωή του μακριά μας παρ όλες τις υποσχέσεις που είχε δώσει.

Από κείνο το καλοκαίρι μέχρι σήμερα ποτέ δεν έχει αναφέρει κανείς μας τον Φάνη. Ξέρω ότι αυτό το θέμα ακόμα και τώρα, μετά από 7 χρόνια, πονάει.

Ελπίζω μέσα απ' την καρδιά μου να είναι καλά ακόμη κι αν είναι μακριά από τα αδέρφια του.
:)

(:

Όταν λες «σε αγαπώ» να το λες με σοβαρότητα. Όταν λες «συγνώμη» κοίτα το άλλο άτομο στα μάτια. Μην περιγελάς τους άλλους για τα όνειρά τους. Μπορεί να βγεις πληγωμένος, αλλά είναι ο μόνος τρόπος για να ζήσεις την ΖΩΉ. Μην κρίνεις τους άλλους από αυτούς που τους περιτριγυρίζουν Μίλα αργά, αλλά σκέψου γρήγορα. Αν κάποιος σου κάνει μια ερώτηση στην οποία δεν θέλεις να απαντήσεις, χαμογέλα και ρώτα τον : «Γιατί θέλεις να μάθεις;».

Να θυμάσαι ότι η πιο μεγάλη αγάπη και οι πιο μεγάλες επιτυχίες απαιτούν μεγάλα ρίσκα. Όταν χάνεις να μαθαίνεις το μάθημά σου.

Είναι από κάποιο φόρουμ και το θεώρησα αρκετά σημαντικό και υπερβολικά αληθινό ώστε να το "διαδώσω" :Ρ
(:

Και τώρα;

Έχετε μπει ποτέ σε μια σχέση που όλα φωνάζουν ότι δεν βγάζει πουθενά; Εγώ ναι, το έκανα. Φέρθηκα τελείως παρορμητικά... Και τώρα που τα σκέφτομαι όλα πιο ήρεμα βλέπω ότι έχει αδιέξοδο. Όχι, δεν είμαι τρελά ερωτευμένη. Θα έλεγα ότι μόνο έλξη υπάρχει, έλξη που υπήρχε πάντα από την πρώτη φορά, την μέρα που γνωριστήκαμε πριν χρόνια.
Δεν ξέρω πραγματικά τι μου γίνεται, ναι εγώ το λέω αυτό. Τι περιμένω από αυτόν; Να με βοηθήσει να ξεχάσω; Να με κάνει να νιώσω καλύτερα; Δεν ξέρω, ειλικρινά.
Θα μείνει εδώ για 5 μέρες ακόμα, μετά θα φύγει και αν όλα πάνε καλά, θα τον δω τον Οκτώβρη :/ Και μετά τι; Θα είμαι πάλι πάνω από ένα τηλέφωνο; Δεν μπορώ να το περάσω αυτό. Ορκίστηκα στον εαυτό μου, του το υποσχέθηκα, ότι ήταν η τελευταία φορά. Δεν είμαι ακόμη έτοιμη να μιλάω έτσι με κάποιον άλλον στο τηλέφωνο όπως μιλούσα με τον Χάρη. Δεν μπορώ να το περάσω πάλι αυτό :/
Και τι ζητάω κι εγώ τώρα; Δεν μπορώ να ζητάω να είναι όλα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα μου, ούτε μπορώ να του απαιτήσω να κάνει περισσότερα από αυτά που μπορεί.
Σκέφτομαι να την σταματήσω αυτή τη σχέση τώρα που είναι νωρίς, τώρα που κανείς μας δεν έχει δεθεί τόσο πολύ. Γιατί αν δεθεί μαζί μου και μετά ζητήσω να μείνω μόνη, δεν θα το συγχωρήσω στον εαυτό μου.
Θα το συζητήσω μαζί του, θα του πω όσα σκέφτομαι. Θέλω να δω πώς το βλέπει, τι σκέφτεται, τι νιώθει...
Κι ελπίζω να μην πονέσει κανείς πάλι από την ίδια ιστορία. Μια ιστορία με διαφορετικούς πρωταγωνιστές και ίδια πάντα πλοκή. Ελπίζω το τέλος να μην είναι ίδιο και αυτήν τη φορά.